Valentijngenootschap

Welkom bij het Valentijngenootschap

Hier vind je nieuws en stukjes van onze auteurs en alles wat met het Valentijngenootschap te maken heeft.

dinsdag 21 oktober 2014

Interview met Marjan van Marle


Wilde u altijd al schrijver worden?


'Altijd' is wel erg lang...maar op mijn elfde heb ik inderdaad al een boek(je) geschreven. Over een heel arm meisje uit India dat geadopteerd werd door Nederlandse ouders en vervolgens een wereldberoemd balletdanseres werd. Met mijn schrift, waarin ik het verhaal had opgetekend, ben ik toen langs drukkerijen gegaan. Van uitgeverijen had ik destijds nog niet gehoord, maar ik begreep wel dat een boek gedrukt moest worden...


Hoe bent u ontdekt als schrijver?


Ben in eerste instantie niet zozeer als schrijfster ontdekt maar het was wel duidelijk dat ik een stukje kon schrijven. Bij mijn eerste baantje, leerling journaliste bij Stadsblad De Echo in Amsterdam, was de opdracht om van het sollicitatiegesprek dat ik had gehad met de hoofdredacteur 'als proeve van bekwaamheid' een interview te schrijven. Ik werd aangenomen. Bij Margriet en later, met name bij Libelle, mocht ik steeds meer en steeds 'grotere' verhalen schrijven en uiteindelijk een boek: 'Reageerbuisbaby's in Nederland' (1986). Ook de verhalen die ik samen met psychologe Willeke Bezemer schreef voor Ouders van Nu werden tot een boek gebundeld: 'Lijmen of breken... Psychotherapie in praktijk' (1992). Samen maakten we ook 'Geluk bij een ongeluk - vrouwen en hun overlevingsstrategieën' (1992). In dat boekje reconstrueerden we de levens van twaalf 'gewone' vrouwen; vrouwen die net als ieder ander momenten van verdriet, vreugde en wanhoop hadden gekend. Willeke deed de psychologie, ik de vrouwen. Heerlijk om te doen. Hoefde niemand te interviewen. Ik 'schiep' ze zelf...Thérèse die zichzelf op haar veertigste opnieuw uitvindt dankzij plastische chirurgie; of Susanne die getrouwd is met een zorgzame Henk en niets liever lijkt te willen dan de saaiheid in haar huwelijk te ontvluchten en op zoek gaat naar spanning en seks; of Maria die ondanks haar maatschappelijk succes, haar leven lang in de schaduw van haar 'doorsnee' zus blijft staan.


In 1997 vond ik dat het tijd geworden was om een 'echt' boek te schrijven. Het moest een thriller worden en tegelijkertijd een kroniek van de tijd. Tegenwoordig wordt dit genre aangeduid met 'literaire thriller' maar destijds werd die term nog niet gebezigd. Ik had twaalf bladzijden geschreven toen ik Bert Natter van uitgeverij De Fontein belde en hem vertelde waar ik mee bezig was en of hij misschien... "Stuur maar op", reageerde hij. Krap een week later had ik hem opnieuw aan de telefoon. Hij was enthousiast. Vond de personages raak geschetst... Of ik het maar zo snel mogelijk wilde voltooien. Dat werd dus 'De Gelukkige Weduwe' (1998). Kreeg er een ster voor in de VN-thrillergids. Niet om het thrilleraspect, maar vanwege de 'eigentijdse zedenschets'. Om nog even op de vraag terug te komen… in tweede instantie ben ik dan ook door Bert Natter als schrijfster ontdekt.


Hoe ziet uw werkdag eruit?


Gewone dag of werkdag… maakt niet uit, de hond moet eerst worden uitgelaten. Zo'n anderhalf uur. Dan als het even kan achter de PC… al was het maar om op mijn manier te mediteren.


Ziet u schrijven als uw beroep?


Soms wel, soms niet. Ben heel lang 'broodschrijfster geweest. Kreeg betaald per artikel, per woord...' En kon daar goed van leven. In die zin zie ik het dan ook als een beroep. Met deadlines, afspraken, opdrachtgevers. Bij mijn 'vrije' werk - het schrijven van bellettrie - is dat anders. Er van leven kan ik niet, daarom kan ik het ook geen beroep noemen. Er zullen dan ook ongetwijfeld andere motieven zijn waarom ik er desondanks mee doorga...


Zijn er punten die u minder leuk vindt uw werk?


Als een boek uitkomt heb ik iedere keer weer hooggespannen verwachtingen. Hoe het ontvangen wordt, de reacties... Denk heel even dat 'iedereen' met 'mijn' boek bezig is. Wat natuurlijk helemaal niet zo is, dat is een misvatting, ik zou beter moeten weten en dat doe ik ook, en toch; wennen wil het maar niet... Die teleurstelling daarover smaakt telkens weer een beetje bitter. Dat is geen ramp, maar leuk is het niet om dat te proeven..


Heeft u vaste schrijfrituelen?


Ik zal niet onopgemaakt achter mijn PC plaatsnemen en evenmin in een 'makkelijk' huispak of iets anders quasi 'comfortabels'. Daar hou ik niet van. Zo slonzig. En daar moet je voor waken. Juist omdat je als schrijfster zo solitair bezig bent. ‘Geen hond die je ziet…’ Wat in mijn geval trouwens niet waar is, want mijn hond ligt aan mijn voeten. Of in ieder geval in de buurt daarvan. Ik maak overigens ook een kop koffie voor ik begin, hoewel ik daar evenmin van hou. En die staat dus naast me, op het bureau, om koud te worden.


Wat wilde u vroeger worden?


Actrice, journaliste, schrijfster. Om dat eerste te realiseren heb ik overigens nog behoorlijk mijn best gedaan. In het laatste jaar van de middelbare school elke zaterdag naar de theaterschool ter voorbereiding op het toelatingsexamen van de toneelschool in Amsterdam. Ik herinner me nog goed dat ik een gedicht moest voordragen. Jacques Commandeur die toentertijd in televisieserie 'De Kleine Waarheid' speelde , zeg maar een BN-er avant la lettre, zat in de jury. Na afloop van mijn voordracht bleef het muisstil. Ik dacht van ontroering. Maar toen kwam het verzoek van Commandeur of ik het nog een keer wilde doen: ze hadden me niet verstaan... Achteraf heb ik spijt dat ik niet in Maastricht auditie heb gedaan. Maar ja als je uit Amsterdam komt, ligt dat wel aan de andere kant van de wereld.


Wie zijn uw favoriete schrijvers?


Ik moet bekennen dat ik rijp en groen door elkaar lees. Maar als het om mijn favoriete schrijvers gaat, dan grijp ik graag terug op het werk van auteurs uit het begin van de vorige eeuw en eind negentiende eeuw. Madame Bovary vind ik een schitterend boek, het werk van Joseph Roth is van een bijzondere schoonheid net als dat Stefan Zweig. Hou ook zeer van Engelse en Noord-Amerikaanse literatuur. Was ooit verslingerd aan Agatha Christie. Kocht elke zaterdag een Christie en las die in twee uur uit. Tot ik ze allemaal gelezen had. Een ontdekking vind ik Alice Munro. Had niet eerder van haar gehoord maar kwam haar op het spoor doordat ze vorig jaar de Nobelprijs voor literatuur kreeg. Wat overigens, zo heb ik ervaren, niet altijd een garantie is. Maar bij Munro dus wel. Echt, een aanrader.


Welk genre leest u het liefst?


Romans, thrillers, biografieën, historische werken. Omdat ik een behoorlijke leesfanaat ben, ben ik wat het genre betreft niet heel kieskeurig. Ik ben beslist geen orangist maar ik vind de biografieën die onlangs zijn verschenen over respectievelijk Willem I, Willem II en Willem III wel heel spannend om te lezen. Net zoals het boek van Fasseur over het huwelijk van Bernhard en Juliana en dat van Annejet van der Zijl over de mythe Bernhard. Ook het onlangs verschenen werk van Irène Diependaal over 'Emma, hoedster van Wihelmina's erfenis' is een 'eyeopener'.


Wat kunnen lezers van uw boeken leren?


Dat is niet aan mij, dat is aan de lezer.


Richt u zich specifiek op een doelgroep tijdens het lezen?


Mijn boeken spelen zich vaak in de wat hogere sociale klassen af en vrouwen spelen er de hoofdrol in. Dat is dan ook het antwoord op de vaag.


Verwerkt u uw eigen ervaringen in uw boeken?


Niet direct maar wel indirect. Kan bijna niet anders. Gebruik iets van het een, verwerk wat van het ander, geef er een draai aan... Ook put ik uit mijn omgeving. Veel zelfs. Ik vind het heerlijk om mensen te observeren. Hun leugentjes te beluisteren, hoe ze zich beter voordoen dan ze zijn, hun excuses, hun smoezen, hun verborgen zwakheden, hun duistere kanten... Zo schep ik mijn personages. Soms menen mensen zich in mijn boeken te herkennen. Zijn ervan overtuigd dat het over hen gaat. Dat berust echter op een misvatting. Mijn personages zijn ontsproten aan mijn fantasie en overeenkomst met bestaande personen berust op toeval. En toch willen mensen dat soms maar niet geloven...


Vindt u dat je een opleiding nodig hebt om schrijver te worden?


Tja, dat weet ik eigenlijk niet. Misschien kan het sommige schrijvers 'in de dop' helpen. Aan de andere kant, en dat is voorzichtig uitgedrukt, ken ik maar weinig succesvolle schrijvers die er 'officieel' voor hebben doorgeleerd. Je kunt waarschijnlijk beter een heel andere opleiding volgen... hoefsmeden bijvoorbeeld, of Russisch, of yoga. En in ons taalgebied is een redelijke beheersing van het Nederlands geen overbodige luxe.


Wat zijn uw hobby's?


Ik ben niet zo van de hobby's. Maar ik vind het lekker om paard te rijden, heb een eigen paardje, een IJslander. Hou van tennissen terwijl ik er niks van kan. Zit ook graag met 'een boekje in een hoekje' en helemaal niks kan ook buitengewoon prettig zijn.


Wat doet u over tien jaar?


Ik ben niet helderziend dus het antwoord daarop moet ik schuldig blijven.


Wat is een lijfspreuk die het best bij u past?


"We zien wel..."






Het laatst verschenen boek:


Hogerop


Cathrien ergert zich aan de bezorgdheid van haar man Ferd. Haar eerste expositie was een weergaloos succes . Haar Amerikaanse galeriehouder had haar grote successen voorspeld... New York, Rome, Parijs. Roem, geld, veel geld, meer geld.
Een heel ander leven wacht haar dan dat van de echtgenote van een huisarts in het slaperige Noord-Hollandse Broekerwaard. Een leven waarin voor Ferd steeds minder plaats is...
Zo ontdekt gaandeweg Roos, de middelste van hun drie dochters. Zij is net als haar vader arts. Ooit wilde ze in zijn voetsporen treden: ook huisarts worden. Maar tot opluchting van haar moeder reiken haar ambities verder. Veel verder. Roos twijfelt tussen chirurgie en gynaecologie. Ze kiest voor het laatste maar dan slaan de twijfels toe. Heeft ze eigenlijk wel genoeg talent? De dramatische dood van haar vader is in zekere zin een antwoord, maar roept ook vragen op. Pijnlijke vragen die leiden tot een hartverscheurende ontknoping.


ISBN 978-90-8660-207-0


Het boek dat hierna verschijnt is:


Roman Holiday, voorjaar 2015


Meer over deze auteur leest u op haar website

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Veel bekeken: